3-4 سال پیش باید میدیدمش! پیاش رفتم اما تشابه اسمی کار دستم داد و اشتباهی نشستم به تماشای محصولی که هیچ با تعریف و تمجیدهای شنیدهام جور نبود. با خودم گفتم آن همه بهبه و چهچه برای این؟! حسابی توی ذوقم خورده بود. گذشت و سرنوشت همین چند هفته پیش دستش را برایم رو کرد. فهمیدم جنس دست اولی که میخواس

مدتهاست که ذهنم درگیر خواستههای درونیم از زندگی شده است. به قدری مشغول کلنجار رفتن با روزمرگیهایم شدهام که دیگر فراموشم شده آرزو و رویای قلبیام چه بود؟ ماندهام بین انتخابهایی که نمیدانم کدام را دوستتر دارم...! بگذارید گام به گام تعریفش کنم. ادامه تحصیل این روزها دیگر حرف نامتعارفی نیست، وقت

Begin Again فیلمیست که به دنیای موسیقی میپردازد. دیالوگهایی که از سِحر و جادوی موسیقی بر زندگی آدمها میگویند و جان دوبارهای که به لحظههای آدمی میبخشند. داستان حول دو شخصیت اصلی پیش میرود. نخست (دَن) مردی که روزگاری یکی از بهترین تنظیمکنندههای عرصهی موسیقی بوده و شرکتی را تاسیس کرده که ای

زنانی که با گرگها میدوند (افسانهها و قصههایی دربارهی کهن الگوی زن وحشی) دکتر کلاریسا پینکولا اِستِس – ترجمهی سیمین موحد در درون هر زنی نیروی قدرتمندی زندگی میکند آکنده از بصیرت، شور، خلاقیت و دانش بیزمان. او همان "زن وحشی" است که طبیعت غریزی زنان را نمایندگی میکند. اما این موجود به گونهای

دلخوشکنک نباشید، یعنی یک دلخوشی کم و کوچک. همین شمایی که فکر میکنید هیچ کار بزرگی برنمیآید ازتان، همین شمایی که گمان میکنید شاید نقطهی کوچکی باشید در این دنیا؛ میتوانید بزرگترین دلخوشی یک نفر باشید. دلخوشی بزرگ آدمها شوید تا دیگران هم دلخوشتان کنند. کار دنیا همین است؛ یک روز علیه توست و یک روز لَه تو. بپایین (پاییدن) - برداشتی از حرفهای مجری جان - فرزاد حسنی

تا ابد بغضِ منِ غمزده کال است عزیز، دیدن گریهی تمساح محال است عزیز. تا شما خانهیتان سمت شمال دهِ ماست، قبلهی دهکدهمان سمت شمال است عزیز. پنجره بین من و توست مرا بوسه بزن، بوسه از آن طرف شیشه حلال است عزیز. ماه من عکس تو در چشمه گِلآلوده شده، عیب از توست ببین چشمه زلال است عزیز. دامِ گیسوی تو ب

آرامشم دلیل بر این نیست راحتم، بدتر شدهست بعد تو جایِ جراحتم. گردن نبود گردنهی برفگیر بود، جایی نمانده بود برای نزاکتم. یادش بهخیر عشق، دو چشمش دولول بود، در برف میدوید گوزن محبتم. من یک شکارِ زخمی پابسته پیش تو، تیر خلاصِ چشم تو میکرد راحتم. با رفتنِ تو جان غزلها به لب رسید، دیگر نمینشست کسی پای صحبتم. شلاق غم به صورتِ ابیات میخورد، دیرینه است با غزل و غم رفاقتم. صادق فغانی آهنگر

به پای تعریف میگذارم حرف رفقایم را؛ اینکه میگویند گاهی سلیقهات متعارف نیست. پیشنهاد موسیقاییِ اینبارم؛ هفتهی دلتنگی - رضا یزدانیِ جان هفته بدون تو شروع میشه، با شنبهای که بدتر از مرگه. فرقی نداره تو کدوم فصلیم، دنیای من بیتو پُر از برگه. یکشنبه رو باید مدارا کرد، با خاطراتی که پُرم کردن. ب

پرنده باشی و خود را به میلهها بزنی، کسی که هیچکسی نیست را صدا بزنی. به هر چه هست، به هر چه که نیست شک بکنی، به چشمهای خودت عینک "چرا؟!" بزنی. به بیگناهی ابلیس معتقد باشی، و در مناسک حج سنگ بر ... بزنی. هراس از شب تاریک و بیم موجت نیست، اگر که در ته مرداب دست و پا بزنی! دو دست خالی از جام باده، زل

لذت عشق در رسیدن نیست، راز پرواز در پریدن نیست. عشق گاهی ستارهای دور است، سیب سرخی برای چیدن نیست. با زبان نگاه صحبت کن، کار چشمت فقط که دیدن نیست! خانهی دوست را که گم کردیم، راه پیدا شدن دویدن نیست. این که میگویم از تو کم شدهام، اعتراف است، فلسفیدن نیست! چند روزی سکوت سهم من است، فرصت گفتن و شن

کفشهایم کجاست؟ میخواهم بیخبر راهیِ سفر بشوم. مدتی بیبهار طی بکنم، دو سه پاییز دربهدر بشوم. خستهام از تو از خودم از ما، ما، ضمیر بعید زندگیام... دو نفر انفجار جمعیت است، پس چه بهتر که یک نفر بشوم. یک نفر در غبار سرگردان، یک نفر مثل برگ در طوفان، میروم گم شوم برای خودم، کم برای تو دردسر بشوم.

قرار بود مرا جاده با تو جور کند، نه اینکه از تو مرا لحظهلحظه دور کند! تو بیمن آمده بودی ولی قرار نبود، از این مسیر فقط یک نفر عبور کند. "دچار آبی دریای بیکران"ام و عشق، خدا کند که مرا ماهی صبور کند! نَمی از این همه باران در آسمان تو نیست، مگر به فکر من این ابرها خطور کند! ببین! من از دل تاریک غار

چه خوبه که هنوزم "اینجا شب نیست" با "من آن نیَم که حلال از حرام نشناسم، شراب با تو حلال است و آب بیتو حرام" شروع میشه :) چه خوبه که هنوزم رسمِ غزلخونی برجاست و پخش ترانههایی که عزیزن و خاطره ساز... و چه خوبتر که اختتامیهی این تا دو نشینی، هنوز هم میرسه به "من بودم و دوش آن بت بندهنواز، از من همه لابه بود و از وی همه ناز، شب رفت و حدیث ما به پایان نرسید، شب را چه گنه حدیث ما بود دراز" و صدای محمد علیزاده و خداحافظ همین حالای خواستنیش :)

اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است، دنیا برای از تو نوشتن مرا کم است. اکسیر من نه اینکه مرا شعر تازه نیست، من از تو مینویسم و این کیمیا کم است. سرشارم از خیال ولی این کفاف نیست، در شعر من حقیقت یک ماجرا کم است. تا این غرل شبیه غزلهای من شود، چیزی شبیه عطر حضور شما کم است. گاهی تو را کنار خود احساس میکنم، اما چقدر دلخوشی خوابها کم است. خون هر آن غزل که نگفتم به پای توست، آیا هنوز آمدنت را بها کم است...؟ "محمد علی بهمنی"

هرقدر که من دلهره دارم تو صبوری، من ماهی آزادم و تو تنگ بلوری. مانند صدا آنطرف گوشی تلفن، معلومی و پنهانی، نزدیکی و دوری. آه اِی خزر ریخته بر گونهی دنیا! اشکی، که به لبهای زمین تلخی و شوری. بر شیشهی تنهایی من ریزش باران، چون خوردن انگشت اشاره است به گوری. مغرور به هرگز نرسیدن به توام، ماه! وقتی که تو را داشته باشم چه غروری؟! "آرش فرزامصفت"

خیلی از اتفاقاتی که نمیتونیم توی واقعیت رقمشون بزنیم، توی خوابهامون رخ میدن. حرفایی که هیچوقت نتونستیم به زبون بیاریم، جاهایی که نتونستیم بریم، آدمایی که باهاشون قرابت و آشنایی نداشتیم اما لحظههای شیرین یا تلخی رو توی خوابهامون باهاشون گذروندیم... همهی اینا به اضافهی میزان باورِ ما به خواب و

+ سه شنبه ۹ دی ۱۳۹۳ | ۰۰:۲۴ | آدرینا عظیمی

+ بچهها قبلا هم گفته بودم بعدِ ساعت هشت تماس نگیرین. من زود میخوابم.

_ استاد مگه شمام میخوابین؟! :دی

+ :|

ما بچه بودیم فکر میکردیم یعنی معلممون دستشویی میره؟

_ :)))